Τραπεζικές Χρεώσεις.Πότε ένα ενιαίο νόμισμα είναι πραγματικά ενιαίο; Όταν το αποφασίζουν οι Τράπεζες
19.03.08
mo_029.jpgΟι περισσότεροι Καταναλωτές θα περίμεναν ότι το Ευρώ θα κατέρριπτε τα οικονομικά σύνορα ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης. Όμως, οι τράπεζες έχουν άλλα σχέδια: θέλουν να συνεχίσουν να χρεώνουν υπερβολικά υψηλές προμήθειες και έξοδα για τη μεταφορά χρημάτων (κίνηση κεφαλαίων) από χώρα σε χώρα (εντός Ευρωζώνης) και μετά την 1η Ιανουαρίου 2002. Διάφορες μελέτες δείχνουν ότι το 2001 η μέση τιμή μιας διασυνοριακής μεταφοράς ποσού 100 ευρώ στην Ένωση εξακολουθεί να υπερβαίνει τα 20 ευρώ.

Το 2002, ο Καταναλωτής θα διαπιστώσει, επίσης, ότι η χρησιμοποίηση μιας αυτόματης ταμειολογιστικής μηχανής στη χώρα του δεν συνεπάγεται κανένα σχεδόν κόστος, αλλά είναι πολύ δαπανηρή μετά την διέλευση των συνόρων. Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για τα ίδια χαρτονομίσματα και κέρματα. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από το μέσο πληρωμής. Σε καθέναν από τους 12 σημερινούς χώρους πληρωμών, οι οποίοι αντιστοιχούν στις 12 χώρες της Ευρωζώνης, το κόστος της συναλλαγής είναι το ίδιο, εάν η πληρωμή απλώς διασχίζει το δρόμο ή ταξιδεύει από μια πόλη στην άλλη. Εμείς οι Καταναλωτές πιστεύουμε ότι η αρχή του ενιαίου χώρου πληρωμών, δηλαδή ότι οι 12 χώρες αποτελούν ένα και μόνο οικονομικό χώρο, πρέπει να ισχύσει για το σύνολο της ζώνης του ευρώ: το ευρώ πρέπει να αποτελέσει την κινητήριο δύναμη της μετάβασης από δώδεκα εθνικούς χώρους σε έναν ενιαίο "εγχώριο ευρωπαϊκό χώρο".

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε έναν κανονισμό ώστε να σταματήσουν οι Τράπεζες να αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο την κίνηση κεφαλαίων σε Ευρώ μέχρι το ποσό των 50.000 ευρώ εντός και εκτός εθνικών συνόρων. Ένας έλληνας Κατανα-λωτής πρέπει να χρεώνεται με το ίδιο ποσό είτε κάνει ανάληψη χρημάτων από αυτόματη ταμειο-λογιστική μηχανή (ΑΤΜ) στην Θεσσαλονίκη είτε στις Βρυξέλλες.

Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διατυπώνει την αρχή της ισότητας των εξόδων. Οι διατάξεις της δεν απαγορεύουν στις Τράπεζες να τιμολογούν έξοδα για τις υπηρεσίες πληρω-μών, που παρέχουν, ούτε να εφαρμόζουν διαφορετικά έξοδα για διαφορετικούς πελάτες.

Ο κανονισμός πρέπει να εφαρμοστεί σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι μόνο στα μέλη της ζώνης του ευρώ. Η ευθυγράμμιση των εξόδων για όλες τις πληρωμές, που πραγμα-τοποιούνται στο ενιαίο νόμισμα, θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη των ευρωπαίων πολιτών στο ευρώ και θα επηρεάσει θετικά την κοινή γνώμη στα κράτη μέλη, τα οποία δεν είναι ακόμη μέλη της ζώνης του ευρώ.

Ο κανονισμός πρέπει να ισχύει από την 1η Ιανουαρίου 2002, για τις ηλεκτρονικές πληρωμές (πληρωμές με κάρτα και αναλήψεις μετρητών από αυτόματες ταμειολογιστικές μηχανές).

Για τις διασυνοριακές μεταφορές πιστώσεων και για τις επιταγές είναι πολύ δύσκολο από τεχνική άποψη να τηρηθεί η προθεσμία της 1.1.2001. Για την ευθυγράμμιση των εξόδων για τις πληρωμές αυτές προβλέπεται, επομένως, μεταβα-τική περίοδος: τα έξοδα για τις διασυνοριακές και για τις εγχώριες πληρωμές πρέπει να έχουν ευθυγραμμιστεί το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 2003 για πληρωμές μέχρι ποσού 50.000 ευρώ.

Η οδηγία, επίσης, ορίζει ότι οι πελάτες πρέπει να ενημερώνονται προηγουμένως από το τραπεζικό ίδρυμα, που πραγματοποιεί την πληρωμή, σχετικά με τα έξοδα, που εφαρμόζονται στις διασυνοριακές και εγχώριες πληρωμές. Αυτό θα επιτρέψει στους πελάτες να συγκρίνουν άμεσα τα έξοδα αυτά. Κάθε τροποποίηση των εξόδων θα πρέπει, επίσης, να ανακοινώνεται στον πελάτη. Επίσης οι πελάτες των τραπεζών πρέπει να ενημε-ρώνονται, όταν κάνουν μια συναλλαγή σε άλλο νόμισμα εκτός του ευρώ, για τα έξοδα που θα τους επιβαρύνουν, από την ανταλλαγή των νομισμάτων.

Η απόφαση για την εφαρμογή της οδηγίας θα ληφθεί στο συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών (Ecofin) που θα πραγματοποιηθεί σύντομα. Οι τράπεζες, βέβαια, έχουν προβάλλει μια σθεναρή αντίσταση στην μείωση των τραπεζικών χρεώσεων, ισχυριζόμενες ότι υπο-βληθηκαν σε τεράστια έξοδα για την εισαγωγή του ευρώ. Και όμως τα κέρδη, που παρουσίασαν στους ισολογισμούς τους, την τελευταία χρονιά, ήταν τεράστια. Η στάση αυτή των τραπεζών κάνει τους Καταναλωτές να νιώθουν πως τους έχουν εξαπατήσει εφόσον συνε-χίσουν να πληρώνουν τόσο ακριβά τις τραπεζικές διασυνοριακές τους συναλλαγές ή αν οι χρεώσεις αυτές διαφέρουν από χώρα σε χώρα της Ευρωζώνης. Και αυτό γιατί η πρώτη υπόσχεση, που έλαβαν, ήταν ότι το κοινό νόμισμα θα είναι φθηνότερο και έτσι θα μπορούν χωρίς "καπέλα" να επιλέγουν προϊόντα και υπηρεσίες από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Ο κλονισμός της εμπιστοσύνης των Καταναλωτών είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί, με ολέθρια αποτε-λέσματα, για την τελική επιτυχία αυτού του εγχειρήματος.

Και εδώ εγείρεται ένα μεγάλο ερώτημα:

Το ευρώ είναι το πρώτο βήμα για την ένωση των Ευρωπαϊκών Χωρών και όμως οι τράπεζες βάζουν σοβαρά εμπόδια και ζητούν να καρπωθούν όλα τα οφέλη από την εισαγωγή του. Για την πραγματική, όμως, ένωση της Ευρώπης πρέπει να δοθούν απαντήσεις και να αντιμετωπιστούν σοβαρότερα προ-βλήματα, όπως: το υψηλό ποσοστό ανεργίας, τα διαφορετικά εισο-δήματα των Ευρωπαίων πολιτών, η ανάπτυξη της ξενοφοβίας και του ρατσισμού κ.λ.π. Ο στόχος της ένωσης των Ευρωπαϊκών χωρών πρέπει να είναι η ενιαία πολυπολιτισμική Ευρώπη, με κέντρο τον Άνθρωπο και το σεβασμό των Ανθρώπινων Δικαιω-μάτων. Μήπως, όμως τελικά, το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης, για το συμφέρον όλων, απομα-κρύνεται περισσότερο μετά από την άρνηση των τραπεζών να επιδείξουν έστω και την ελάχιστη "καλή θέληση", συμμετέχοντας όχι μόνο στα κέρδη αλλά και στο κόστος της εφαρμογής αυτού του πρώτου βήματος για την Ενοποίηση; Στο κάτω-κάτω οι τραπεζίτες δεν είναι μόνο επιχειρηματίες αλλά και πολίτες της Ευρώπης.

Ε.Α.Κ.

Πηγή: BEUC
Καταναλωτικά Βήματα - Τεύχος Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2001
Τελευταία ανανέωση ( 27.07.10 )