Το δικαίωμα στην Κατανάλωση στις αναπτυγμένες χώρες

ns_020.jpgΕνώ το Καταναλωτικό Κίνημα στις χώρες τις Δύσης ενδιαφέρεται κύρια για τις τιμές και την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών, στις αναπτυσσόμενες και ελάχιστα αναπτυγμένες χώρες το κίνημα παλεύει για την κατοχύρωση του δικαιώματος της πρόσβασης σε προϊόντα και υπηρεσίες, που ικανοποιούν τις βασικές ανάγκες του ατόμου, δηλαδή το δικαίωμα στην κατανάλωση. Στις ελάχιστα αναπτυγμένες χώρες ο περιορισμός της φτώχειας και η εφαρμογή μιας πολιτικής με κοινωνικές ευαισθησίες, είναι τα ζητούμενα.

Η παγκοσμιοποιημένη αγορά και η νέα τεχνολογία έχουν την δυνατότητα να μειώσουν τη φτώχεια και να παρέχουν τροφή, κατάλυμα, εκπαίδευση και φροντίδα υγείας σε όλους. Ωστόσο, ο αυξανόμενος παγκόσμιος πλούτος, δεν έχει αγγίξει τους Καταναλωτές στις ελάχιστα αναπτυγμένες χώρες, των οποίων η οικονομική κατάσταση και η δυνατότητα να αναπτυχθούν συνεχώς χειροτερεύουν.

Η φτώχεια και ο αποκλεισμός από τα πιο βασικά αγαθά (που αυτή συνεπάγεται), γίνεται καθημερινά συχνότερο φαινόμενο. Η πλειονότητα των Καταναλωτών, σε αυτές τις χώρες, ζουν με εισόδημα λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα, χωρίς καμία πρόσβαση στην περίθαλψη και την πρόληψη των ασθενειών. Η παιδική θνησιμότητα θερίζει: για κάθε 1000 γεννήσεις, 164 παιδιά πεθαίνουν πριν φτάσουν το 5ο έτος της ηλικίας τους (πρέπει να σημειωθεί ότι ο αντίστοιχος αριθμός στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι 94 και στις αναπτυγμένες 7). Η πλειοψηφία των ενηλίκων στις ελάχιστα αναπτυγμένες χώρες είναι αναλφάβητοι σε αντίθεση με το 30% στις αναπτυσσόμενες και το 1% στις αναπτυγμένες.

Και βέβαια, θα πρέπει να κρατήσουμε στο μυαλό μας ό,τι, ενώ το 1980, 25 χώρες θεωρούνταν ελάχιστα αναπτυγμένες, το 2001, 49 χώρες βρίσκονται σε αυτήν την κατηγορία. Και αυτό, παρότι ο ΟΗΕ κατέστρωσε σχέδια δράσης στις δυο συνδιασκέψεις που οργάνωσε το 1981 και το 1990 για μια αναπτυξιακή παρέμβαση σε αυτές τις χώρες και παρότι κάποιες από αυτές τις δράσεις εφαρμόστηκαν.

Η 3η Συνδιάσκεψη, τον Απρίλιο του 2001 έδωσε την ευκαιρία να αναλυθούν τα προβλήματα των φτωχών χωρών και να προωθηθούν πολιτικές για την αειφόρο ανάπτυξη και τον περιορισμό της φτώχειας. Οι πολιτικές που αποφασίστηκαν, επικέντρωναν το ενδιαφέρον τους στην υποβοήθηση της ανάπτυξης αυτών των χωρών με την δημιουργία υποδομών και όχι με την παροχή προϊόντων για κατανάλωση. Για να επιτευχθεί η οικονομική ανάπτυξη, πρέπει να γίνει αποδεκτό ότι οι μεν παραγωγοί, σε αυτές τις χώρες, ενθαρρύνονται να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους, οι δε Καταναλωτές, αφενός εκπαιδεύονται, ώστε να γνωρίζουν τα δικαιώματα τους και αφετέρου εκπροσωπούνται σε όλα τα επίπεδα. Ταυτόχρονα οι Κυβερνήσεις φροντίζουν για την πρόσβαση στην Κατανάλωση και το νομοθετικό πλαίσιο της προστασίας της Κατανάλωσης.

Το Καταναλωτικό Κίνημα, ως ένας θεμελιώδης παράγοντας της κοινωνίας, εκτός από την προστασία των Δικαιωμάτων του Καταναλωτή, παλεύει μαζί με άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις για την δημιουργία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που το δικαίωμα στην Κατανάλωση αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα για όλους τους πολίτες. Μιας κοινωνίας, που κατοχυρώνει την ποιότητα ζωής των πολιτών και το σεβασμό του Ανθρώπου.

Ε.Α.Κ.

Πηγή: Consumers International
 Καταναλωτικά Βήματα - Τεύχος Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2001

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 76 επισκέπτες και κανένα μέλος